روایت رزمنده دفاع مقدس از «شهید زاهدی»/حاج حسین جاوری: آرزویم ملحق شدن به 300 رفیق شهیدم است

ویکی سلامت اصفهان-عاطفه علیان: حاج حسین جاوری اینجا نشسته است. روی صندلی چرخدار. در آسایشگاه جانبازان اصفهان، تا خاطراتش از شهید زاهدی را تعریف کند. بارها خواستم با او گفت و گو کنم اما زیر بار نمی رفت تا اینکه با واسطه حاج آقا باقری از رزمندگان دفاع مقدس و دوست صمیمی اش توانستم بنشینم پای حرف هایش.

حاج حسین جاوری از عملیات کربلای 5 تا کنون تنها سرش تکان می خورد. هم رزمهایش او را نماد صبر می دانند و استقامت و مهربانی. رفقایش برایم تعریف می کنند که فقط کافی است حاج آقا جاوری بفهمد حال یکی از بچه های جبهه خوب نیست؛ پیگیر می شود تا خیالش راحت شود سلامتی حاصل شده است.

روایت رزمنده دفاع مقدس از «شهید زاهدی»/حاج حسین جاوری: آرزویم ملحق شدن به 300 رفیق شهیدم است

حاج حسین جاوری اهل شهرضا است و در مهرماه سال 60 و پس از عملیات حصر آبادان با لشکر امام حسین(ع) به دارخوین اعزام و سال 66 و در عملیات کربلای 5 از ناحیه زانو مجروح می شود.

هنگام انتقال به پشت جبهه، آمبولانس واژگون می شود و حاج حسین جاوری دچار ضایعه نخاعی از مهره سه گردن می شود و نزدیک 40 سال است که تنها می تواند سرش را تکان دهد و می گوید «آرزویم این است به 300 رفیق شهیدم ملحق شوم».

حاج حسین جاوری صدایش آرام است و با لحن ملایم می گوید: پس از مجروحیت از ناحیه گردن به آسایشگاه جانبازان اصفهان منتقل شدم. آن زمان دخترم سه سال و نیمه بود و دو ماه بعد هم پسرم به دنیا آمد و با همسرم در این مسیر همراه من شدند. یادم می آید سال 68 بود با درد و سوزش زیاد دچار تعریق زیاد می شدم و شب تا صبح سه، چهار بار ملافه های زیر پایم را عوض می کردند. در آن سال سه بار به آلمان اعزام شدم که اقدام پزشکی خاصی انجام نشد و توصیه بر فیزیوتراپی مستمر بود.

هر چه از حُسن اخلاق شهید زاهدی بگویم، کم است

آشنایی او با شهید حاج علی زاهدی به سال 60 بر می گردد و هر جمله ای که از او می گوید با این عبارت تمام می شود که «حاج علی مرد مخلصی بود و هرچه از حسن اخلاقش بگویم، کم است»

روایت رزمنده دفاع مقدس از «شهید زاهدی»/حاج حسین جاوری: آرزویم ملحق شدن به 300 رفیق شهیدم است

او تعریف می کند: 8 آذر سال 60 بود و تیپ امام حسین(ع) تازه داشت سروسامان می گرفت. حوالی دو بامداد بود که به عنوان اولین دسته و اولین گروهان و اولین گردان از تیپ امام حسین(ع) رفتیم خط را بشکنیم. آن موقع من کمک تیربارچی شهید شاهچراغی بودم.علاوه بر تجهیزاتی که حمل می کردم کوله ام پر از تیر ژ 3 بود. باران سنگینی گرفت و تجهیزاتمان خیس شد. حاج علی زاهدی پشت شانه ام زد و گفت اخوی بنشین و استراحت کن. کم کم داریم با دشمن درگیر می شویم. هنوز جمله اش تمام نشده بود که دشمن ما را به رگبار بست و زمین گیر شدیم. شهید ردانی پور و شهید میرکاظمی دستور دادند که بچه ها روی مین بروند و به این ترتیب خط شکسته شد و خودمان را رساندیم به توپخانه دشمن.

حاج حسین جاوری ادامه می دهد: در عملیات بدر بود که یک اسیر درجه دار گرفتیم و شهید زاهدی مشغول تخلیه اطلاعاتی از اسیر بود که پیرمرد رزمنده ای به اسیر شلیک کرد که حاج علی زاهدی اعتراض کرد و گفت این چه کاری بود که کردی!کی به اسیر شلیک می کنه! و پیرمرد شرمنده شد.

او اضافه می کند: یک بار هم در مرحله اول کربلای 5 شهید حاج علی زاهدی فرمانده تیپ ما بود و با اینکه تیر به زانویش خورده بود مشغول بستن پایش بود و با بیسیم فرماندهی می کرد و می گفت وسط میدانیم درد معنا ندارد.

حاج حسین جاوری نگاهی می اندازد و می گوید هنوز داری ضبط می کنی و ادامه می دهد: وقتی قطع نخاع شدم شهید زاهدی برای دیدارم به منزلمان آمد. به او گفتم به شهید کاظمی بگو هوای رزمنده های تیپ 3 زرهی بقیه الله و بچه های شهرضا را داشته باشد. حاج علی لبخندی زد و گفت: حاجی وقت شهادت من و حاج احمد کاظمی است.

آیا شما به دنبال کسب اطلاعات بیشتر در مورد "روایت رزمنده دفاع مقدس از «شهید زاهدی»/حاج حسین جاوری: آرزویم ملحق شدن به 300 رفیق شهیدم است" هستید؟ با کلیک بر روی فرهنگ و هنر، ممکن است در این موضوع، مطالب مرتبط دیگری هم وجود داشته باشد. برای کشف آن ها، به دنبال دسته بندی های مرتبط بگردید. همچنین، ممکن است در این دسته بندی، سریال ها، فیلم ها، کتاب ها و مقالات مفیدی نیز برای شما قرار داشته باشند. بنابراین، همین حالا برای کشف دنیای جذاب و گسترده ی محتواهای مرتبط با "روایت رزمنده دفاع مقدس از «شهید زاهدی»/حاج حسین جاوری: آرزویم ملحق شدن به 300 رفیق شهیدم است"، کلیک کنید.